Yazıda erkeklere düşen pay ise “Aktardan alışveriş yapmamak”.

Türkiye’nin en Doğan Grubu gazetesinde “Hee, işte kadın olarak sen mutfağa girip tarhana yapmazsan, her kış turşu kurmazsan oğlun obez olur kızın piyanist olur!” demek çok ilginç birşey. Bana ilginç geldi, pek de hoşuma gitmedi bu yazı ve Özdil’in bu yazıdaki tarzı. Sizinle de paylaşmak istedim.

GDO’lu diyet tarifleri

Haliyle panik halindesiniz…

“Nasıl anlarız? Genetiği değiştirilmiş organizma yemekten nasıl kurtuluruz?” filan.

Şöyle…
*
Annaneniz öpülesi elleri parçalanırcasına, ovalaya ovalaya tarhana yaparken, siz, “Aman annane be, boş versene” deyip, marketten hazır çorba alıyordunuz ya… Annane rahmetli oldu ve siz, o tarhananın tarifini annaneden alıp, bir kenara yazmadınız ya… İşte o nedenle, siz, genetiği değiştirilmiş organizma yemekten kurtulamazsınız maalesef. * Ne verirlerse… Onu yiyeceksiniz.
*
Kız evlat yetiştiriyorsunuz, en iyi okullara gönderiyorsunuz… Piyano çalıyor, İngilizce konuşuyor, Grammy alanları tek tek biliyor. Bilmeli… Ama alt tarafı limon, şeker ve su kullanıp, limonata yapmasını bilmiyor! Yoğurdu çırpıp, ayran yapamıyor, ayran… İşte o nedenle, kızınız, genetiği değiştirilmiş meşrubat içmeye mahkûm maalesef… Torunlarınız da.
*
Zahmet edip sütlaç yapmadığınız için, kek yapmaya üşendiğiniz için… İçinde ne olduğunu bilmediğiniz gofretleri, mısır patlaklarını kemiriyor sizin oğlan! Hamur tutmayı, şöyle mis gibi ıspanaklı bi börek yapıp, çantasına koymayı bilmediğiniz için, hamburger bağımlısı oldu. Tahin-pekmezi “köylü işi”, vıcık vıcık yağ fışkıran kremaları “modernite” sandığınız için, daha 10 yaşında ayıya döndü, yuvarlana yuvarlana yürüyor, tıkanıyor, merdiven çıkamıyor. * Size zor geliyor ama, zor mu evde yoğurt yapmak? İstanbul’un güneşi müsait değil, anlarım, zor mudur İzmir’de, Antalya’da, Adana’da evde salça yapmak? Şikâyet edip duruyorsun, içine katkı maddesi konuyor, zorla beyazlatılıyor diye… İster tam buğday unundan, ister çavdardan, hakikaten zor mudur evde ekmek yapmak? Bütün ailen kabız… Tonla para verip, abuk sabuk ambalajlı-meyveli saçmalıklardan medet umacağına, niye öğrenmiyorsun kabak tatlısı yapmayı?
*
Güya, çoluğunu çocuğunu düşünüyorsun, taze taze yesinler diye, pazara gidiyorsun… Eğri büğrü biberlere, doğal olduğu için tuttuğunda ezilen domateslere ağız burun kıvırıyorsun, hormonlu, tornadan çıkmış gibilerini alıyorsun… Ne işe yaradı senin pazara gitmen?
*
Kocanız da, bu satırları okuyup, size akıl verecek şimdi… Söyleyin ona, ukalalık etmesin, götürün aktara, hatmi çiçeğiyle zencefili birbirinden ayırt etsin, ondan sonra konuşsun!
*
Enginar, börülce, radika, cibes pişirmekten haberin yok; gazetelerin tiraj almak için kıçından uydurduğu kıçımın uzmanlarından fıldır fıldır brokoli tarifleri öğreniyorsun… Brüksel lahanası yiyerek mi AB’ye gireceğini sanıyorsun?
*
Çin’den bal getiriyorlar mesela… Taaa Arjantin’den, Meksika’dan bal getiriyorlar. Neymiş efendim, içinde genetiği değiştirilmiş organizma olabilirmiş falan… İçinde tavuk ibiği, maymun kulağı olmadığına şükredin! Ben iddia ediyorum… Kaşla göz arasında frankeştayn ürünlere kapıları açan arkadaşlarla, Amerikan çiftçilerinin avukatı profesörlerimiz, sırf karakovan balına sahip çıksa, Şemdinli’de, Pervari’de terör bile azalır, terör bile.
*
Uzatmayayım. Mutfak genetiğimizi kaybettik biz.
*
Elin adamı, mısırdan, soyadan, domatesten önce beynimizin DNA’sını değiştirdi!
*
Hurrraaa diye köyden kente göçerken, dışarda tıkınmayı şehirleşme zannettik. Ambalajlı ürün tüketmeyi, zenginleşme zannettik.
*
Dolayısıyla, ya kafayı değiştirip, özümüze döneceğiz… Ya da ne verirlerse onu yiyeceğiz.

- Yılmaz Özdil / 6 Kasım 2009, Hürriyet

Modern toplum mu eleştiriliyor, modern kadın mı eleştiriliyor, hazır çorba üreten mi suçlanıyor, ne oluyor? Ayrıca kim bu “Elin adamı” ? Sam Amca mı? Sakın çok tanıdığımız, rahmetli bir “Halkın Adamı” yapmış olmasın bunları bize?

Bir yandan da insan ister istemez “Hırsızın hiç mi suçu yok?” demek istiyor.

Tarım üzerindeki düzenlemeler ile ülkede üretim yapmayı yavaş yavaş kısarak yok edenlerin, tarım ürünlerinde üreticiyi global rekabet ile zorlayanların, kendi karlarını yüksek tutmak için alış fiyatlarını en dibe çeken siyasetçi / iş adamlarının hiç mi payı yok?

Ailelerimiz ambalajlı ürün aldı, annemiz börek açmadı, kızımız piyano dersi aldı diye oldu bunlar demek ha?

Vay canına.

Aklıma 5 Kasım’ın ertesindeki bugün nedense V for Vendetta filmindeki “Lewis Prothero” geldi.

“Buradayım,” dedi tilki. “Elma ağacının altında.”
“Kimsiniz?” dedi küçük prens. Sonra da, “Çok güzel görünüyorsunuz,” diye ekledi.
“Tilkiyim ben,” dedi tilki.

“Benimle oynar mısın?” dedi küçük prens. “Çok mutsuzum.”
“Hayır,” dedi tilki. “Oynayamam; evcil değilim ben.”
“Öyle mi? Bağışla beni,” dedi küçük prens. Ama bir süre düşündükten sonra, “Evcil ne demek?” diye sordu.
“Sen burali değilsin,” dedi tilki. “Ne arıyorsun buralarda?”
“İnsanları arıyorum,” dedi küçük prens. “Evcil ne demek?”

“İnsanları mı arıyorsun? Silahları var ve avlıyorlar. Çok can sıkıcı. Ayrıca tavuk yetiştiriyorlar. Tek konuları bunlar. Tavuk mu arıyorsun?”
“Hayır,” dedi küçük prens. “Arkadaş arıyorum. Evcil ne demek?”

“Genellikle ihmal edilen bir iş,” dedi tilki. “Bağlar kurmak anlamına geliyor.”

“Bağlar kurmak mı?”
Tilki, “Yani,” dedi, “örneğin sen benim için hâlâ yüz bin öteki çocuk gibi herhangi bir çocuksun. Benim için gerekli de değilsin. Senin için de aynı şey. Ben de senin için yüz bin öteki tilkiden hiç farkı olmayan herhangi bir tilkiyim. Ama beni evcilleştirirsen, birbirimiz için gerekli oluruz o zaman. Benim için sen dünyadaki herkesten farklı birisi olursun. Ben de senin için eşsiz benzersiz olurum…”

Küçük prens, “Anlıyorum galiba,” dedi. “Bir çiçek var… Galiba o beni evcilleştirdi…”
“Olabilir,” dedi tilki, “Dünyada böyle şeyler hep olur.”
“Ama hayır, o Dünya’da değil,” dedi küçük prens.
Tilki şaşırmıştı.
Merakla, “Başka bir gezegende mi?” diye sordu.
“Evet.”
“Orada avcılar var mı?”
“Yok.”
“Aman ne hoş! Peki tavuklar?”
“Hayır, tavuklar da yok.”
“Hiçbir şey mükemmel olamıyor,” diyerek içini çekti tilki.

Birden aklına bir fikir geldi.

“Benim yaşamım çok tekdüze,” diye anlatmaya başladı. “Ben tavuk avlıyorum, insanlar da beni. Bütün tavuklar birbirine benziyor, bütün insanlar da… Bu yüzden çok sıkılıyorum. Ama beni evcilleştirirsen yaşamıma güneş doğmuş gibi olacak. Duyduğum bir ayak sesinin ötekilerden farklı olduğunu bileceğim. Öteki ayak sesleri beni köşe bucak kaçırırken, seninkiler tıpkı bir müzik sesi gibi beni çağıracak, sığınağımdan çıkaracak. Hem bak, şu buğday tarlalarını görüyor musun? Ben ekmek yemem. Buğday benim hiçbir işime yaramaz. Buğday tarlalarının da hiçbir anlami yoktur benim için. Bu da çok üzücü. Ama senin saçlarin altın sarısı. Beni evcilleştirdiğini bir düşün! Buğday da altın sarısı. Buğday bana hep seni hatırlatacak. Ve ben buğday tarlalarında esen rüzgârın sesini de seveceğim…”

Tilki uzun bir süre küçük prense bakti. Sonra da, “Lütfen… Evcilleştir beni!” dedi.
“Çok isterim,” dedi küçük prens, “ama burada çok kalamayacağım. Bulmam gereken yeni dostlar ve anlamam gereken çok şey var.”

“İnsan ancak evcilleştirirse anlar,” dedi tilki. “İnsanlarin artık anlamaya zamanları yok. Dükkânlardan her istediklerini satın alıyorlar. Ama dostluk satılan bir dükkân olmadiği için dostları yok artık. Eğer dost istiyorsan beni evcilleştir.”

“Seni evcilleştirmek için ne yapmalıyım?” diye sordu küçük prens.
“Çok sabırlı olmalısın,” dedi tilki. “Önce karşıma, şöyle uzağa çimenlerin üstüne oturacaksın. Gözümün ucuyla sana bakacağim, ama bir şey söylemeyeceksin. Sözler yanlış anlamaların kaynağıdır. Her gün biraz daha yakınıma oturacaksın…”

Ertesi gün küçük prens yine geldi.
“Aynı saatte gelmen daha iyi olur,” dedi tilki. “Örneğin sen öğleden sonra dörtte geleceksen, ben saat üçte mutlu olmaya başlarım. Mutluluğum her dakika artar. Saat dörtte artık sevinçten ve meraktan deli gibi olurum. Ne kadar mutlu olduğumu görmüş olursun. Ama herhangi bir zamanda gelirsen yüreğim saat kaçta senin için çarpacağını bilemez. İnsanın belli alışkanlıkları olmalı…”

“Alışkanlıklar mı?”
“Evet. Bunlar çoğunlukla ihmal edilir,” dedi tilki.
“Alışkanlıklar bir günü öteki günlerden, bir saati öteki saatlerden farklı kılan şeylerdir. Örneğin benim avcılarımın bir alışkanlığı vardır. Her perşembe köyün kızlarıyla dansa giderler. Bu nedenle perşembeleri benim için güzel günlerdir. Üzüm bağlarına kadar sokulabilirim o günler. Ama avcılar dansa herhangi bir günün herhangi bir saatinde gidiyor olsalardı hiç tatilim olmazdı.”
Böylece küçük prens tilkiyi evcilleştirdi.

Ayrılma zamanı geldiğinde tilki, “Ağlayacağım,” dedi.
“Benim bunda bir suçum yok,” dedi küçük prens. “Seni üzmek istememiştim, ama evcilleştirilmeyi sen istedin…”
“Evet, orası öyle,” dedi tilki.
“Ama ağlayacağını söylüyorsun.”
“Evet, öyle,” dedi tilki.
“O halde evcilleştirilmek senin için pek iyi olmadı!”
“Çok iyi oldu!” dedi tilki. “Buğdayların rengini düşün.”
Sonra da, “Gidip güllere bak şimdi,” diye ekledi. “Kendi gülünün eşi benzeri olmadığını göreceksin. Sonra da gel vedalaşalım. Sana armağan olarak bir sır vereceğim.”

Küçük prens gidip güllere bakti.
“Siz benim gülüme benzemiyorsunuz,” dedi. “Hatta hiçbir şeysiniz şu anda. Çünkü ne bir kimse sizi evcilleştirdi, ne de siz bir kimseyi. İlk gördüğüm zamanki tilkim gibisiniz. O zaman yüz bin başka tilkiden herhangi biriydi. Ama şimdi dostum oldu ve benim için eşi benzeri yok.”
Güller çok utanmışlardı.
“Çok güzelsiniz, ama boşsunuz benim için,” diye sürdürdü sözlerini küçük prens. “İnsan sizin için ölemez. Doğru, gelip geçen biri için benim çiçeğimin sizden hiçbir farkı yok. Ama o benim için yüzlercenizden daha önemli; çünkü suladığım, cam bir fanusun altına koyduğum, önüne siperlik yerleştirdiğim çiçek o. Çünkü tırtılları ben onun için öldürdüm. (Birkaç tanesini bıraktık, sonradan kelebek oldular.) Çünkü yakındığı, ya da övündüğü, ya da hiçbir şey söylemediği zamanlarda dinlediğim çiçeğim o benim. Çünkü o benim çiçeğim.”

Tilkinin yanina döndü sonra.
“Hoşçakal,” dedi.
“Hoşçakal,” dedi tilki.
“İşte sana bir sır, çok basit bir şey: İnsan yalnız yüreğiyle doğruyu görebilir. Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez.”
“Asıl görülmesi gerekeni gözler göremez,” diye yineledi küçük prens; unutmamalıydı bunu.
“Gülünü senin için önemli kılan, onun için harcamış olduğun zamandır.”
“Onun için harcamış olduğum zaman…” diye yineledi küçük prens.
Unutmamalıydı bunu.

“İnsanlar bunu unuttular ,” dedi tilki. “Ama sen unutmamalısın. Kendimize alıştırdığımız her şeyden sonsuza kadar sorumlu oluruz. Sen gülünden sorumlusun…”
“Ben gülümden sorumluyum,” diye yineledi küçük prens. Bunu da unutmamalıydı.

İnternette yazılan yorumlardan, insanların kullandığı garip dilden bahsetmeyeceğim, çünkü internette sadece kullanıcılar değil, içerik üretenler de bozuk bir dil kullanıyorlar. Hürriyet ve Milliyet gibi Türkiye’nin en çok tıklanan haber sitelerine bakarsanız durumun ne kadar içler acısı olduğunu görebilirsiniz.

Türkçe’nin kullanım seviyesi ve kalitesi gün geçtikçe azalıyor, diğer yandan yine internet sayesinde iletişim kanallarının sayısı giderek artıyor. Şu anda internet ve gelişen teknoloji, bilinçsiz Türkçe kullanıcısına en büyük tehdidi oluşturuyor.

Türkçe’yi iyi kullanan insanlara, dillerini iyi kullanma alışkanlığını kazandıran kaynaklar; okudukları edebi eserlerdir. Edebi ve güzel bir dil okumak ve dinlemek alışkanlığını kazanmış insanlar, olabildiğince aynı kalitede iletişim kurmak istiyorlar, günlük iletişimlerinde bile dili mümkün olduğunca iyi kullanan insanlarla iletişim arıyorlar.

İyi bir dil becerisi kazanmak adına yeni nesillerin işi çok daha zor olacak.

Geri-Evrim?

Basılan ve yayınlanan kitapların sayısı artıyor, dillerinin kalitesi ise azalıyor.

Yayınevleri, çevirmenlere daha az para vermek adına, deneyimsiz, yeterlilik sahibi olmayan çevirmenlere küçük paralara çeviri yaptırıyorlar. Editörlerin denetiminden geçtikten sonra kitaplar baskıya giriyor. Kumaşı tutmayan ceketi yamar gibi boş bir çaba olan bu hareket, kitabın dilini iyileştiremiyor.

Özellikle hızla türeyen kişisel gelişim, alternatif bilim, fantastik edebiyat, mizah ve iş kitapları kategorilerinde bu kalite düşüşü açıkça bellidir.

Türkçe’yi nasıl kullanacaklarından emin olmayan genç okurlar kötü örneklere maruz kalıyorlar. Bakteriler ve mikroplar örneğinde olduğu gibi, hataların sayısı bu kadar çok olunca, çoğu ortadan kalksa bile bazıları dayanıyor ve yeni nesillere geçerek büyüyorlar.

‘Devolution’ yani ‘Geri-Evrim’ dediğimiz olgu bu.

Zaman ilerledikçe daha kalabalık gruplar, daha basit bir dil kullanmaya yönelecek. Sesli konuşmanın yerini online konuşmalar almaya başladı. Üç nokta ile biten MSN mesajları, soğuk ve yalnız izlenimi vermeye çalışan devrik cümleli blog yazıları, ne anlattığı belli olmayan MSN ve Facebook kişisel mesajları, ifade alanlarını sıkıştırıyor, daraltıyor ve insanlar da kendilerini – ve dillerini – bu yeni iletişim ortamlarına göre, uygun şekle sokuyorlar.

Ajan Ajanı Havalandırma Kanalında…

Çözüm önermek yerine bir atasözünden alıntı yapacağım; “Hacı hacıyı Mekke’de, hoca hocayı tekkede bulur”.

Yani, evet, dilin kalitesi giderek düşecek ve zayıflayacak. Yine de şimdi olduğu gibi dillerini özenli bir şekilde kullanan, yanlış yapmamaya özen gösterek, ifade edeceklerini düşünen insanlar olmaya da devam edecek.

Paralanmış ve bozuk Türkçe’yi okumaktan, dinlemekten rahatsız olan insanlar, gelişen iletişim çağında yine kendileri gibi insanları bulmakta zorluk çekmeyecekler. Benzer zevklere sahip insanların bir araya toplanması gibi, benzer dili kullanmayı seven insanlar da bir araya gelip, güzel bir dil kullanan blogları, güzel dil kullanılan forumları takip edecekler.

İnternet hem bozulmanın katalizörü, hem de kurtarılmış bölgelerin olduğu alan olacak. Bekleyiniz!

Deli misin, onu şimdiye kadar nasıl fark etmedin
Kör olmalısın
Şimdiyse aklım hep onda
Nasıl benim olur diye düşünüyorum

Ayağa kalkamadım, oturamadım,
Bir bakışı yetti, ayaklarım kesildi

Bir bakış, ve mantığım gidiyor, dilimi bağlıyor
Onu çarşıda gördüm, hava bulutluydu
Ama O güneşini yanında getirmişti

Sahnenin parçası değil, araya karışmıyor,
Kendi bildiğini yapıyor
Zamanın önünde, doğru hızda gidiyor
Ama bocalıyor

Ayağa kalkamadım, oturamadım,
Bir bakışı yetti, ayaklarım kesildi

Bocalıyor, bocalıyor
O kadar farklı, muhteşem, ender ki
Çok güzel, çok farklı, ama umursamıyor

Ayağa kalkamadım, oturamadım,
Bir bakışı yetti, ayaklarım kesildi

Uyuyamadım, ve nefesim kesiliyor
Onun dışında birşey istemiyorum
Onun dışında birşeye ihtiyacım yok

Bocalıyor…

(Jupiter, yani Thor, mükemmel.
Uzun mesafeler için Atlas’a ihtiyacımız var.
Titan tabi, çok daha iyi olur.
Navajo’yu iptal etmemeliydiler.
Asıl Polaris denizaltılarını görün siz.
Bütün ekipler, burası CVTS.
Ön sayım işlemleri işaretimle başlayacak…
5.. 4.. 3.. 2.. 1..)

Hey, garip gülümseyen yüz
Delice ama mutlu bakıyorsun
Beni vur ve bitsin, tamam mı?
Yoksa daha hedef seçmedin mi?

Hey Sandy,
Boşuna cevap verme
Hey Sandy
Azıcık uzaktasın

Söz bitince gün de bitiyor
Aslında sadece eğleniyorduk
Ama içten içe
Başına gelecekleri biliyordum

Hey Sandy,
Boşuna cevap verme

Hoşçakal Max.
Hoşçakal Anne.

Cenazeden sonra yavaşça arabaya yürürken
Annenin saçları bu soğuk Kasım günü,
Gümüş bir ışıkla parlıyor
Çanların sesini duyuyorsun
Yakanda bağlı ipeğe dokunuyorsun
Bandonun sesi, gözlerini yaşartırken
Annenin yaşlı eline dokunuyorsun

ve rüyana tutunuyorsun

Yatacak bir ev
Yiyecek bir tas yemek
O eski kahramanların hala yaşadığı bir yer
Düşüncelerini özgürce söyleyebildiğin
Kimsenin ortadan kaybolmadığı bir yer
Çitlerin iki yakasında da huzur var
Burada deliler, bombayla insanları öldürmüyor
Herkes yasaları tercih ediyor

Ve artık kimse çocukları öldürmüyor
Ve artık kimse çocukları öldürmüyor

Her gece kafamda bu sözler dönüyor
Dönüp duruyor
Hayali beni delirtecek

Şimdi bir yabancı tarlanın köşesinde
Topçu er uyuyor

Olan oldu
Onun ölüm sahnesinde, son sözlerini değiştiremeyiz

Hayalini dinleyebiliriz.
Dinleyebiliriz.

]]> http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-05-the-gunners-dream/feed/ 0 http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-04-the-heros-return/ http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-04-the-heros-return/#comments Thu, 14 May 2009 22:39:44 +0000 Can Sungur http://demlikposeti.com/?p=464 İsa, İsa, ne bu böyle?
Bu çocukları adam etmeye çalışıyoruz
Ben onların yaşındayken şehirde ışıkları kapatırdık
Öyle ağlayıp sızlanacak vaktimiz olmazdı
Şimdi bile bir parçam
Dresden’in üstünden 15000 feet’te uçuyor
Nereden bilecekler, bilemezler
Bu alaycılığımın altında, acı hatıralar yatıyor

Sevgilim, sevgilim uyuyor musun? İyi
Çünkü seninle sadece sen uyurken gerçekten konuşabiliyorum
Ve bir de sakladığım birşey var
Öyle acıyla dolu bir hatıra ki
Gün ışığına çıkartamıyorum

Biz savaştan döndüğümüzde
Her yerde bayraklar ve her kapıda flamalar vardı
Sokaklarda dans ettik ve şarkı söyledik
Ve kiliselerin çanları bizler için çaldı
Ama kalbimin içinde yanan
Hala kızgın bir hatıram var
Topçunun radyodaki o son sözleri…

]]> http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-04-the-heros-return/feed/ 0 http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-03/ http://demlikposeti.com/2009/05/the-final-cut-03/#comments Thu, 14 May 2009 22:25:14 +0000 Can Sungur http://demlikposeti.com/?p=461 Ayakta kalan birkaç kişiden birisin
Nasıl yaşayacaksın?
(öğret)

Onları delirt, onları üz,
Göster onlara ki, ikiyle ikiyi toplasınlar

Onları ben yap, onları sen yap
Söyle, ne istersen onu yapsınlar

Onları güldür, onları ağlat,
İste, uzansınlar ve ölsünler

Kuytularda gelincikler büyürken
Kamyonlar bir sonraki seferi bekliyor

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Yüzünde ucuz bir otelin tabelası gibi
Ölü bir gülümseme, kapıya çıktı
Üniformaları ile yürüyen adamlara baktı
Göğüslerindeki madalyalara ve sırtlarındaki bıçaklara

Bir tanesi cesurca öne çıkıp elini uzattı
“Giderken sadece bir çocuktum,
Artık sadece bir adamım”

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Samimiyetsizce ellerimizden tuttular
Nasıl iyi hissedeceğimizi gösterip
Kötü hissetmemizi söylediler

Arkamızda süzülen devasa bayraklar
Paçavralar içinde sürünen
Olası geçmişlerimizin üstünde dalgalanıyor

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Eğer Japonlar bu kadar iyi
Gemi yapmasalardı
Clyde limaında tersaneler hala açık olurdu
Ama yükselen güneşin altında
Çocukları bir bir intihar ederken
Onlar da mutlu olamazlar

Ne yaptık, Maggie, ne yaptık biz?
Ne yaptık İngiltere’ye?
Bağıralım, yırtınalım mı;
“Savaş sonrası rüyalarımız nerede?”
Maggie, Maggie ne yaptık biz?