demlikposeti

Bulutların arasında süzlüyorum
Yavaş yavaş anılarım geri geliyor
Yabancı bir ülkenin topraklarında bir köşede
Ve bulutların arasındayım
Bir hayalim vardı
Bir hayalim vardı

Hoşçakal Max.
Hoşçakal Anne.

Cenazeden sonra yavaşça arabaya yürürken
Annenin saçları bu soğuk Kasım günü,
Gümüş bir ışıkla parlıyor
Çanların sesini duyuyorsun
Yakanda bağlı ipeğe dokunuyorsun
Bandonun sesi, gözlerini yaşartırken
Annenin yaşlı eline dokunuyorsun

ve rüyana tutunuyorsun

Yatacak bir ev
Yiyecek bir tas yemek
O eski kahramanların hala yaşadığı bir yer
Düşüncelerini özgürce söyleyebildiğin
Kimsenin ortadan kaybolmadığı bir yer
Çitlerin iki yakasında da huzur var
Burada deliler, bombayla insanları öldürmüyor
Herkes yasaları tercih ediyor

Ve artık kimse çocukları öldürmüyor
Ve artık kimse çocukları öldürmüyor

Her gece kafamda bu sözler dönüyor
Dönüp duruyor
Hayali beni delirtecek

Şimdi bir yabancı tarlanın köşesinde
Topçu er uyuyor

Olan oldu
Onun ölüm sahnesinde, son sözlerini değiştiremeyiz

Hayalini dinleyebiliriz.
Dinleyebiliriz.

İsa, İsa, ne bu böyle?
Bu çocukları adam etmeye çalışıyoruz
Ben onların yaşındayken şehirde ışıkları kapatırdık
Öyle ağlayıp sızlanacak vaktimiz olmazdı
Şimdi bile bir parçam
Dresden’in üstünden 15000 feet’te uçuyor
Nereden bilecekler, bilemezler
Bu alaycılığımın altında, acı hatıralar yatıyor

Sevgilim, sevgilim uyuyor musun? İyi
Çünkü seninle sadece sen uyurken gerçekten konuşabiliyorum
Ve bir de sakladığım birşey var
Öyle acıyla dolu bir hatıra ki
Gün ışığına çıkartamıyorum

Biz savaştan döndüğümüzde
Her yerde bayraklar ve her kapıda flamalar vardı
Sokaklarda dans ettik ve şarkı söyledik
Ve kiliselerin çanları bizler için çaldı
Ama kalbimin içinde yanan
Hala kızgın bir hatıram var
Topçunun radyodaki o son sözleri…

Ayakta kalan birkaç kişiden birisin
Nasıl yaşayacaksın?
(öğret)

Onları delirt, onları üz,
Göster onlara ki, ikiyle ikiyi toplasınlar

Onları ben yap, onları sen yap
Söyle, ne istersen onu yapsınlar

Onları güldür, onları ağlat,
İste, uzansınlar ve ölsünler

Arkanda, yerlerde sürüklenerek geliyorlar
Bazıları deli deli bakıyor, kimisi kayıp ve korkmuş
Hala geleceğini elinde tutan herkese
Bir uyarı gibi geliyorlar

Kuytularda gelincikler büyürken
Kamyonlar bir sonraki seferi bekliyor

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Yüzünde ucuz bir otelin tabelası gibi
Ölü bir gülümseme, kapıya çıktı
Üniformaları ile yürüyen adamlara baktı
Göğüslerindeki madalyalara ve sırtlarındaki bıçaklara

Bir tanesi cesurca öne çıkıp elini uzattı
“Giderken sadece bir çocuktum,
Artık sadece bir adamım”

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Samimiyetsizce ellerimizden tuttular
Nasıl iyi hissedeceğimizi gösterip
Kötü hissetmemizi söylediler

Arkamızda süzülen devasa bayraklar
Paçavralar içinde sürünen
Olası geçmişlerimizin üstünde dalgalanıyor

Beni hatırlıyor musun? Nasıldık o zamanlar?
Daha yakın olmamız gerekmiyor mu?

Doğruyu söyleyin, İsa neden çarmıha gerilmişti?
Peki babam bu yüzden mi öldü?
Sen miydin, yoksa ben mi?
Yoksa çok mu televizyon izledim?
Gözlerinde gördüğüm bu şey, suçlama mı?

Eğer Japonlar bu kadar iyi
Gemi yapmasalardı
Clyde limaında tersaneler hala açık olurdu
Ama yükselen güneşin altında
Çocukları bir bir intihar ederken
Onlar da mutlu olamazlar

Ne yaptık, Maggie, ne yaptık biz?
Ne yaptık İngiltere’ye?
Bağıralım, yırtınalım mı;
“Savaş sonrası rüyalarımız nerede?”
Maggie, Maggie ne yaptık biz?